ساقی نامه حافظ
کـــــرامــــت فــــزایـــد کـــمـــال آورد
به مــن ده که بـس بــیدل افـتادهام
وز ایـن هـــر دو بــیحــاصل افتادهام
بیا ساقی آن می که عکسش زجام
بــه کــیخــسرو و جــم فـرسـتد پیام
بـــده تــــا بــگـــویـــم بـــــه آواز نـــی
کــه جمشید کی بود و کاووس کــی
بــیــا ســـاقــی آن کـیـمـیـای فــتـوح
کـــه بــا گــنج قــارون دهد عـمر نـوح
بـــده تـــا بـــه رویـــت گــشـایــند بـاز
در کــــامــــــرانـــــی و عـــــمــــر دراز
بـــده ســـاقی آن می کز او جام جم
زنـــد لاف بــیــنــایــی انـــــدر عـــــدم
بـه مـن ده کـه گـردم بـه تـایـید جــــام
چــو جــم آگــه از ســر عــالـم تــمـام
دم از ســـیــر ایــن دیـــر دیــریــنــه زن
صــلایـی بــه شــاهــان پـیـشیـنـه زن
هـمـان منـزل است این جـهان خــراب
کــه دیــدهســت ایـــوان افــراســیــاب
کجــا رای پـــیــــران لــشــکـرکـشش
کجــا شـیـده آن تــرک خـنجـرکـشش
نـه تـنها شـد ایــوان و قصرش بـه بــاد
کـه کـس دخـمه نـیزش نـدارد بـه یــاد
هـمـان مـرحـلـهست ایـن بــیابـان دور
کـه گم شـد در او لشـکـر سـلم و تـور
بده ساقی آن می که عکسش ز جام
بـه کـیـخـسـرو و جـــم فـرسـتـد پـیـام
چـه خوش گفت جمشید با تاج و گنـج
کــه یـک جــو نــیــرزد ســرای سپـنـج
بـــیــا ســـاقـــی آن آتــش تــابـــنــاک
کــه زردشـت مـیجـویـدش زیــر خاک
بـه من ده کـه در کـیش رنـدان مسـت
چـه آتـشپـرسـت و چــه دنــیـاپرسـت
بیــا ســاقی آن بکــر مــسـتـور مست
کـــه انـــدر خـــرابـــات دارد نـشـسـت
بــه مــن ده کــه بــدنـام خواهم شدن
خــراب مــی و جــام خــواهــم شــدن
بـیــا ســاقــی آن آب انـدیــشــهســوز
کـه گـر شـیـر نـوشـد شـود بیشهسوز
بــده تـــا روم بـــر فـــلـک شــیــر گـیـر
بــه هــم بــر زنــم دام ایــن گــرگ پـیـر
بــیـا ســاقـی آن مـی که حـور بهشت
عـبـیــر مــلایــک در آن مــی سـرشـت
بـــده تــــا بـــخــــوری در آتــش کــنــم
مــشـــام خـــرد تـــا ابـــد خــوش کنـم
بده سـاقـی آن مــی کـه شاهی دهد
بـــه پـــاکـــی او ، دل گـــواهـــی دهـد
مـــیام ده مگــر گـــردم از عـیـب پـاک
بــر آرم بـه عشرت ســری زیـن مـغـاک
چـــو شــد بــاغ روحــانــیــان مسکـنم
در ایـــنــجـــا چـــرا تـــخـــتــهبــنـد تـنم
شـــرابــــم ده و روی دولـــت بـــبــیــن
خـــرابـــم کـــن و گـــنـــج حکمت ببین
مــن آنــم که چون جـام گیرم به دست
بــبــیــنــم در آن آیــنــه هـر چه هست
بــه مــســتــی دم پــادشــاهــی زنــم
دم خـــــســـروی در گـــــدایــــی زنــم
بـــه مــسـتی تـــوان در اســـرار سفت
کــه در بــیــخـــودی راز نــتــوان نـهـفت
کــه حــافــظ چــو مستانـه سازد سرود
ز چـــرخــــش دهـــــد زهـــــره آواز رود
مــغــنــی کــجــایی بــه گـلـبــانـگ رود
بــه یـــاد آور آن خــســـروانــی ســـرود
کــه تـــا وجــــد را کــارســـازی کــنــم
بــه رقـــص آیـــم و خـــرقـــهبـازی کنم
بــه اقــبــال دارای دیـــهــیــم و تـخــت
بــهــیــن مــیــوهٔ خــســـروانی درخـت
خــدیـــو زمــــیــن پــــادشـــــاه زمـــان
مــــه بــــرج دولـــت شــــه کـــامـــران
کــه تمکین اورنگ شــاهـی از اوســت
تــن آسـایش مــرغ و مـاهی از اوسـت
فــــروغ دل و دیـــــــده ی مــقـــبـــلان
ولـــی نــعــمــت جـــان صــاحــبـــدلان
الا ای هــــمــــای هــــمــــایـــون نـظـر
خــجــســتــه ســـروش مــبــارک خـبر
فـلـک را گـهر در صدف چـون تـو نیست
فــریـدون و جم را خلف چون تو نیست
بــه جـــای ســکــنــدر بــمــان سـالها
بــه دانــــادلــی کــشــف کــن حــالها
ســـر فــــتـــنــه دارد دگــــر روزگـــــار
مـن و مــسـتـی و فـتـنه ی چشم یار
یـــکـــی تـــــیـــغ دانـــد زدن روز کـــار
یـــکـــی را قـــلــمــزن کــنــد روزگـــار
مــغــنــی بـــزن آن نــوآیــیــن ســرود
بــگـــو بـــا حــــریـــفـــان بـــه آواز رود
مــرا بــا عـــدو عــاقــبت فرصت است
کــه از آسـمـان مــژده ی نصرت است
مــغــنــی نـــوای طــــرب ســـاز کـــن
بــه قــول و غــزل قـــصــه آغـــاز کـــن
کـه بــار غـمـم بــر زمـین دوخت پــای
بـــه ضـــرب اصـــولــم بـــرآور ز جــای
مــغــنــی نــوایــی بـــه گـلـبـانـگ رود
بـگــوی و بــزن خــســروانــی ســرود
روان بــــزرگـــان ز خــــود شـــاد کــن
ز پـــرویـــــز و از بــــاربـــد یــــاد کـــن
مــغــنــی از آن پـــرده نــقــشـی بـیار
بـبـیـن تـا چـه گـفـت از درون پـــردهدار
چـــنـــان بــرکـــش آواز خــنــیــاگــری
کــه نــاهــیــد چــنـگی به رقص آوری
رهـی زن کـه صـوفـی بـه حـالـت رود
بــه مـسـتـی وصــلـش حــوالــت رود
مــغــنــی دف و چـــنــگ را ســـاز ده
بـــه آیــیــن خــــوش نــغــمــه آواز ده
فــریــب جــهان قصه ی روشن است
بـبـیـن تا چه زایـد شب آبستن است
مــغــنــی مــلــولــم دوتـــایــی بــزن
بــه یــکــتــایــی او کــه تــایــی بــزن
هـمـیبـیـنـم از دور گــردون شگـفت
نـدانـم کـه را خــاک خـواهـد گــرفـت
دگــر رنـــد مـــغ آتـــشــی مــی زنــد
نــدانـــم چــــراغ کـــه بـــر مــیکـنـد
در ایـن خـونفـشان عرصه ی رستخیز
تــو خـــون صـــراحــی و ســاغر بـریز
بـه مـسـتـان نـویـد سـرودی فـرست
بــه یــاران رفــــتــــه درودی فــرست